Verhaal van twee dames

"Als je maar vooruit kunt is het goed."

Hun dagelijkse werk, de huishouding, vroeger geleerd en gedoemd tot die rol, maken dat zij daar nu profijt van hebben op deze leeftijd. Mobiliteit blijft geborgd alsmede de zelfredzaamheid. Maar al pratende komen de belevingen los, maar zeker ook de stelligheid. Ze besodemieteren ons was het credo, maar al snel bleek dat de oordeelvorming meer snelheid had dan de kennis die ze nog moesten omarmen. Dit kon dan ook betrekking hebben op elk onderwerp. Meegekregen waarden en normen vormen het uitgangspunt van de kijk op de wereld nu. Oud worden betekent inleveren, maar ook nieuwsgierig blijven om mee te

kunnen met de maatschappij. Maar oud worden doet iets met je eigen snelheid waardoor de dames ervaren dat ze vooral kennis missen om te kunnen handelen.

Vooral digitale kennis! Waar moet ik zijn voor, werd vele malen benadrukt en aan me gevraagd. Wat doen zij dan zoal aan mobiliteit vroeg ik me af, buiten wandelen, poetsen en fietsen? ja, ja, de dames doen thuis oefeningen. De sportschool is niks, dit was zo'n onderwerp waar de oordeelvorming sneller was dan een ervaring. Daar maken ze je veel te moe. Een mooi gesprek waarin de beide dames de conclusie hadden: We zijn vroeger als vrouw dom gehouden en dat merken we nu.