Verhaal van Louis

"Opkrabbelen gaat het beste als je doet wat je goed kunt."

"Toen duidelijk werd dat thuiswonen er niet meer inzat, vond ik dat verschrikkelijk. Ik moest Luyksgestel na vijftig jaar verlaten. We zijn nu ruim een jaar verder. Makkelijk was het niet, maar inmiddels voel ik me hier in Valkenswaard op mijn plek.

Wat me erdoorheen heeft getrokken, is doen wat ik goed kan. In de eerste plaats is dat praatjes maken. Ik kan met iedereen overweg, en iedereen met mij. Ik denk dat ik dat heb overgehouden aan al het vrijwilligerswerk dat ik deed.

Daarnaast ben ik goed met mijn handen. Vanaf mijn veertiende zat ik in de metaal, tot het te zwaar werd voor mijn rug. Nog steeds knutsel ik graag. De Haagacker hangt vol polyester vogeltjes die ik heb gemaakt.

Op dit moment ben ik bezig met een speciaal project voor een medebewoner. Die heeft afscheid moeten nemen van zijn poes om hier te kunnen wonen. Toen ik zag hoeveel verdriet hij nog steeds heeft om zijn maatje, zei ik: "Wacht maar!" Nu ben ik een nieuwe voor hem aan het maken, van metaal."