Verhaal van Frank

"Alles wat ik zelf nog kan, wil ik ook zelf blijven doen."

"Eindelijk tijd voor hobby’s, dacht ik toen ik met pensioen ging. Ik legde een moestuin aan, werd bestuurslid van de bridgevereniging, tenniste twee keer per week en ging zo vaak ik kon op vakantie. Tot ik vorig jaar de diagnose beenmergkanker kreeg.

Door alle klachten en de intensieve behandeling draaide elke dag alleen nog maar rond mijn ziekte. Als dit is hoe het voortaan gaat, hoeft het van mij niet meer, dacht ik toen weleens.

Sinds ik thuis behandeld word in plaats van in het ziekenhuis, heb ik mijn leven weer een beetje kunnen oppakken. En gelukkig hoeven mijn kinderen " "ook niet meer zoveel te chauffeuren. Niet dat ze daar ooit moeilijk over doen. Integendeel, ze willen juist te vaak helpen. Maar alles wat ik zelf nog kan, wil ik ook zelf blijven doen.

Dat zorgde soms voor spanningen tussen ons, maar na een goed gesprek daarover gaat het beter. Ik heb ze beloofd om hulp te vragen als ik dat nodig heb. En als zij denken dat ik het thuis niet meer red in mijn eentje, zal ik serieus naar ze luisteren. Tot dan ben ik blij met bijna elk klusje dat ik zelf kan doen."