Verhaal van Elly

'Ik ben zo bang dat ik alleen ga... Begrijp je? Wil je alsjeblieft blijven en me vasthouden.?”

Zodra het brood op tafel staat en iedereen begint te eten, ga ik toch even kijken of het wel goed met Elly gaat. 

Lang hoef ik niet te zoeken. Als ik de woonkamer uitstap zie ik haar voor haar kamerdeur staan. Trillend en ineengekrompen hangt ze tegen haar rolstoel. 

Ik sla een arm om haar heen. ''Ach, Lieve Elly, wat is er aan de hand?

'Ik-Ik- ik -ik ... ' stottert en snottert ze, 'ik ben zo bang, Teun. Wil je alsjeblieft bij me blijven?'

Ik druk haar dicht tegen me aan en zeg: 'Natuurlijk. Waarom ben je bang?'

Ze legt haar hoofd tegen mijn borst en ontspant zich wat. 'Ik ben zo bang dat ik alleen ga... Begrijp je? Wil je alsjeblieft blijven en me vasthouden.?' Ze drukt haar hoofd nog steviger tegen me aan. 

'Altijd, Elly, altijd... ' zeg ik, waarbij ik zachtjes over haar hoofd aai. 

Het naderend einde is voor de meeste mensen al een beangstigende gedachte, dus stel je voor hoe het moet zijn om daarmee geconfronteerd te worden als je niet meer bevat wat er om je heen gebeurt en je belevingswereld zich steeds meer achter je oogleden afspeelt.

(fragment uit het verhaal 'Het laatste biertje - afscheid van het tijdperk (Teun Toebes - Een wereld te winnen).